Tante Leen - De nachtegaal van de Willemsstraat
Helena Polder wordt in 1912 geboren op de Lindengracht in Amsterdam. Ze woonde later in de Wllemsstraat en bezoekt de gewone lagere school aan de Lindegracht en werkt na schooltijd op de markt als garnalenpelster. In 1940 komt haar eerste echtgenoot om bij een bombardement.
Tante Leen krijgt een baantje. Het dweilen van de trappen van de effectenbeurs. Later hertrouwd ze met 'Ome Bram' Jansen.
In 1947 wordt zoon Freddie geboren. Tante Leen is al 43 jaar als bezoekers van het café waar ze 's avonds, na haar werk als schoonmaakster op de Effectenbeurs helpt, haar inschrijven voor het songfestival 'Stem van de Jordaan' Ze heeft nog nooit in het openbaar gezongen. Ze wordt op op 2 maart 1955 tweede bij het 'Stem van de Jordaan' songfestival, na Johnny Jordaan. Ondanks de plankenkoorts betekent deze tweede plaats het begin van een succesvolle carrière, zowel solo als samen met Johnny Jordaan.
De eerste plaatopnamen volgen enkele dagen later. In november 1956 ontvangt Tante Leen een gouden plaat voor 250.000 exemplaren van het chanson "Hand in hand". Maar haar allergrootste hit moet nog komen. Het nummer "Oh Johnny" handelt uiteraard over Johnny Jordaan. Jaren later beantwoordt Johnny dit met zijn: 'Tante Leen, Tante Leen, Tante Leen, ik ga een liedje voor je zingen.' Dat "je" verbaasde menigeen, want Johnny zou altijd U tegen Tante Leen blijven zeggen.
In haar eigen Café Royal aan de Nieuwendijk treedt Tante Leen elke dag vanaf een uur of 5 op. In de ene hand de microfoon, met de andere hand wordt de kassa bediend. Ze wordt aanvankelijk begeleid door accordeonist Jan Schallig, later wordt met een geluidsband gewerkt. Hoewel heel Nederland café Royal kent als "het café van Tante Leen" blijft de naam ongewijzigd.
Tante Leen krijgt een uitnodiging om Nederland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival van 1968. Ze slaat de uitnodiging af. In augustus 1969 treden Tante Leen en Johnny Jordaan tezamen met Cees de Lange, Bueno de Mesquita, Harry de Groot en de Shepherds op in het Palladium in Hollywood.
In 1970 gaat de geplande toernee van Tante Leen en Johnny Jordaan met Cees de Lange en Tonny Eyk door Australië en Nieuw-Zeeland niet door. Tante Leen stopt in 1975 om gezondheidsredenen met haar zangcarrière. Maar in 1979 zingt ze toch nog een duet met Johnny Jordaan: Waar Is De Tijd Gebleven.
En op 22 november 1986 treedt Tante Leen nog op voor ome Jan de Jonge, destijds de exploitant van Camping De IJsselhoeve in Veessen, gemeente Heerde, in een hoofdrolprogramma dat zijn zoon Geert produceerde en presenteerde.
Tante Leen zong haar eigen top twaalf; van 'Op die ouwe Nieuwendijk' via 'De oude straatmuzikant' en 'Aan de Amsterdamse grachten' tot en met 'Oh, Johnny' en 'Mijn ouwe Amstelstad'.
De laatste jaren van haar leven slijt Tante Leen in verpleegtehuis De Poort. Tante Leen is aanwezig bij de onthulling van het borstbeeld van Johnny Jordaan in 1991.
Op 5 augustus 1992 overlijd Tante Leen in het Andreasziekenhuis. Vijf dagen later wordt zij gecremeerd op Westgaarde in haar Amsterdam. Twee jaar na haar dood, in 1994, kreeg Tante Leen een borstbeeld op het pleintje aan het begin van de Elandsgracht, nu het Johnny Jordaanplein. Haar beeld kwam naast dat van Johnny Jordaan te staan.
Bijna twee decennia na haar dood is de herinnering aan Tante Leen nog steeds springlevend. Een DVD van de 'Stem van de Jordaan' kon dan ook niet uitblijven. Onder de titel 'Bij ons in de Jordaan'is een DVD verschenen vol liedjes, nooit eerder vertoonde privé-beelden en een korte documentaire over Tante Leen. Op de DVD staan twintig nummers, waaronder 'Oh Johnny' en 'Kleine kinderen worden groot', over haar enige zoon Freddy. Ook het duet 'Geen valse getuigenis' met Seth Gaaikema ontbreekt niet, evenmin als het liedje 'Als sneeuw voor de zon', dat ze opnam met Johnny Jordaan.
Had Parijs Edith Piaf, Amsterdam had Tante Leen. Als Tante Leen zong dan geloofde je ook wat ze zong. Of het nu een potpourri was of een levenslied, het maakte niet uit; Tante Leen was puur en een echte rasartieste.