Voor de tweede maal trok men voor de Spelen  naar de Verenigde Staten van Amerika. Ditmaal was het de beurt aan Los Angeles, die moesten proberen om de slechte indruk die de Spelen van Saint-Louis hadden nagelaten uit te wissen. De Amerikanen zagen alles zeer groots, ook al had men de geld- kraan dichtgedraaid. Het beroemde Colisseum dat in 1923 al klaar was had men uitgebreid van 75.000 plaatsen naar 105.000 plaatsen meteen het grootste Olympisch stadion dat er was geweest. Hier werd ook het eerste echte Olympische dorp gebouwd. De invloed van het nabij gelegen Hollywood ging ook niet onopgemerkt voorbij, zo bestond het personeel dat instond voor de bewaking van het dorp uit verklede cowboys te paard. De verre reis had natuurlijk zijn invloed op het aantal deelnemers 1.408, onder wie 127 vrouwen, uit 37 landen. Het I.O.C. had van zijn kant de inschrijvingen per nummer be- perkt tot drie per land.

Ondanks de inspanningen om zeer vooruitstrevende technische middelen ter beschikking te stellen waren er toch enkele storende incidenten. Zo liep men tijdens de 3.000 meter steeplechase één ronde te veel en had men bij de 200 meter één van de banen slecht opgemeten, wat het verlies van de zwar- te Amerikaan Ralph Metcalfe in de hand werkte. Een opmerkelijk figuur was William Carr. Hij versloeg de grote favoriet Benjamin Eastman op de 400 meter in de nieuwe wereldrecordtijd van 46 seconden 2. Als 17-jarige was Carr het slachtoffer geworden van een auto-ongeluk waarbij hij beide enkels brak. Dankzij zware inspanningen die hij moest leveren om er weer bovenop te komen lukte het hem om een Olympische titel te behalen. Eén jaar later werd Carr door een tram omvergereden en bleef voor het leven gehandicapt. De grote vedette van de Spelen was een vrouw: de Amerikaanse Mildred Didrikson, bijgenaamd "Babe". Zij was de vrouwelijke James Thorpe als het ware. Tijdens haar eerste officiële wedstrijd verbeterde ze het wereldrecord speerwerpen. Tijdens de Spelen won ze de 80 meter horden en het speerwerpen en werd tweede in het hoogspringen. Dit laatste nummer had ze misschien ook nog gewonnen maar de officials weigerden haar een poging omdat ze met haar hoofd vooruit over de lat was gesprongen.

De zwemwedstrijden konden op veel belangstelling rekenen van de vedetten van het witte doek. Het waren de Japanners die het zwemmen bij de mannen domineerden ze lieten slechts één titel aan een tegenstander. De Amerikaan Clarence "Buster" Crabbe won de 400 meter vrije slag. Na de Spelen te- kende "Buster" een filmcontract als de nieuwe Tarzan.

Andere favorieten van het publiek waren het hockeyteam van India, dat wel niet zo'n volslagen super- matie aan de dag legden als bij de vorige Spelen maar toch een record score wisten te vestigen door de Verenigde Staten te verslaan met 24-1. Hierbij waren maar liefst twaalf doelpunten van Roop Singh. In het waterpolo tornooi vestigde Hongarije een doelpuntenrecord door Japan een gevoelige neder- laag toe te dienen met de cijfers 18-0.

De oudste gouden medaille winnaar in Los Angeles was Xavier Lesage uit Frankrijk die het ruitersport onderdeel dressuur won op de leeftijd van 46 jaar en 290 dagen. De jongste winnaar was Kusuo Kima- tura uit Japan hij de won de 1.500 meter vrije slag op een leeftijd van 14 jaar. Bij de dames was de jongste kampioene Claire Dennis uit Australië, ze was de beste op de 200 meter borstslag, ze was slechts 16 jaar en 117 dagen. De oudste dameskampioene was Lilian Copeland uit de Verenigde Staten die goud veroverde bij het discuswerpen toen ze 27 jaar was.

Ondanks alle twijfels over de wereldeconomie en de organisatie bleken deze tiende Olympische Spelen een groot succes, getuige het totaal aantal toeschouwers van 1,25 miljoen en het batig saldo van on- geveer 1 miljard dollar.

Toen men in 1931 besliste de Spelen van XIde Olympiade in Berlijn te houden kon men nog niet ver- moeden dat deze Spelen heel wat moeilijkheden tegemoet gingen. Het was pas vanaf 1933 toen Adolf Hitler Rijkskanselier werd dat de toewijzing aan Berlijn op heel wat verzet begon te stuitten. Vooral in de Verenigde Staten werd een campagne gestart om de Olympische Spelen ergens anders te organise- ren. Het was Avery Brundage de voorzitter van het Amerikaanse Olympische Comité die er toch voor zorgde dat de Olympische Spelen in Berlijn zouden plaats hebben. Hitler had uitdrukkelijk beloofd het Olympische handvest naar de letter te volgen en bovendien beloofd van geen enkele daad van rassen- discriminatie te stellen. 

Hij verzette zich niet tegen de opname van een schermster van joodse afkomst, Helena Mayer. Maar toch waren deze Olympische Spelen een ware propaganda voor het Nazisme. Zo werden er nieuwe stadions gebouwd werden er wegen aangelegd en dit alles om de wereld te overtuigen van de Duitse militaire macht. Ondanks het naleven van het Olympische handvest werden er in de straten optochten gehouden van de Hitler jeugd, waren er overal gewapende soldaten aanwezig en wapperden er overal vlaggen met hakenkruisen.

Maar de grote held van de Spelen was een zwarte Amerikaan, James Cleveland Owens, beter bekend als Jesse O wens. Hij was een atleet met uitzonderlijke klasse. In Berlijn nam hij tussen 2 en 9 augus- tus deel aan 12 wedstrijden, schiftingen inbegrepen. Hij won achtereenvolgens de finales van de 100 meter in 10.3 seconden, het verspringen met 8.6 meter, de 200 meter in 20.8 seconden en samen met Ralph Metcalfe, Foy Draper en Frank Wykoff de 4x100 meter in 39.8 seconden.

De wedstrijd die het meest tot de verbeelding sprak was het verspringen. Hier moest Owens het opne- men tegen de Duitser Luz Long, de andere favoriet. Deze wedstrijd werd bijgewoond door Hitler zelf. Tijdens de kwalificatiesprongen liep het bijna slecht af voor Owens. De wereldrecordhouder had zijn merktekens slecht geplaatst en daardoor waren zijn eerste twee sprongen ongeldig. Bij de derde po- ging lukte hij maar net de kwalificatie afstand van 7.15 meter. 's-Middags tijdens de finale was Owens op zijn best. Van bij zijn eerste sprong had hij voorsprong genomen op Long en die voorsprong blijf hij behouden tot bij de vijfde sprong van Long, deze sprong 7.87 meter ver precies even ver dan Owens maar de Duitser had een betere tweede sprong en stond dus aan de leiding. Bij zijn vijfde poging con- centreerde Owens zich  bijna volle twee minuten op zijn sprong. Met zijn lange veerkrachtige benen nam hij zijn aanloop, kwam vervolgens los van de balk en landde 7.94 meter ver. De Duitser Long was verslagen. Als apotheose sprong hij bij zijn laatste poging nog 8.06 meter. Hitler zag wit van woede en verliet vroegtijdig het stadion.

De zwarte Amerikaanse atleten behaalden nog andere mooie overwinningen zo won Archie Williams de 400 meter, John Woodruff versloeg de grote favoriet, de Italiaan Mario Lanzi, op de 800 meter en Cor- nelius Johnson won het hoogspringen met 2 meter 03. Toch was het Duitsland dat het meeste aantal medailles behaalde: 181 tegen 124 voor Amerika. Dit feit werd aanzien als een overwinning voor het Nazi-regime en kon dit weer gebruikt worden als een propaganda middel. De kanosport en het basket- bal maakten hun officiële Olympisch debuut, nadat beide zich bij eerdere Olympische Spelen bij de demonstraties hadden mogen presenteren. De uitvinder van het basketbal, dr James Naismith, was in Berlijn getuige van de opmerkelijke overwinningsreeks van het team van de Verenigde Staten.

Na afloop van de Spelen werd een schitterende film, getiteld Olympiade, uitgebracht onder regie van Leni Riefenstahl. Sommigen beweerden dat die film pure propaganda was voor de nazi's, anderen be- schouwen deze film nog steeds als de beste beelddocumentatie van welke Olympische Spelen dan ook. Pierre de Coubertin die in Berlijn niet aanwezig was overleed op 2 september 1937 ten gevolge van een hartaanval.

De  Olympische Spelen van 1940 zouden worden gehouden in  Londen. Het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog verhinderde de doorgang ervan. 

Aangezien er in 1944 nog steeds oorlog woedde vervielen ook deze Olympische Spelen die in Tokio zouden worden gehouden. 

Net als Antwerpen in 1920 mocht nu Londen de eerste na-oorlogse Spelen organiseren. De wereld  moest nog bekomen  van de vele verwoestingen en de miljoenen doden. In Londen was een tekort aan vlees, boter en melk. De Amerikanen legden een luchtbrug aan om hun atleten te bevoorraden, maar de andere deelnemers moest het stellen met wat de organisatoren hen te bieden hadden. Het Olym- pisch dorp in Uxbridge was ver afgelegen van het centrum en had meer het uitzicht van een legerka- zerne. Maar ondanks al deze moeilijkheden waren er een record aantal deelnemers van 4.099 atleten uit 59 landen. Duitsland, Japan en de Sovjetunie waren er niet bij, de eerste twee om de gekende redenen en de Sovjetunie omdat het aarzelde zich aan te sluiten bij de Olympische beweging.

Op sportief vlak waren het weinig hoogstaande Spelen. Van de deelnemers van 1936 in Berlijn bleven er niet veel meer over, velen waren gesneuveld en anderen waren te oud. De Zweden gespaard geble- ven van de oorlog werden als de grote favorieten aanzien in de atletiek. Maar de Scandinavische atle- tiekbond had zijn beste twee atleten, Gunder Hägg en Arne Andersson, voor inbreuk op de amateurs- regels geschorst.

De Amerikanen bewezen nog maar eens hun grote rijkdom in de breedte. Een goed voorbeeld hiervan was Harisson Dillard, hij was de beste op de 110 meter horden van dat moment, maar op de Ameri- kaanse selectiewedstrijden kwam hij ten val en was uitgeschakeld voor deelname op de 110 meter horden. Hij slaagde er wel in zich te kwalificeren voor de 100 meter. Tot ieders verbazing won hij in Londen de finale van de 100 meter voor de grote favoriet Ewell die de armen te vroeg omhoog stak ten teken van de overwinning.

De Spelen van Londen brachten ook twee grote atleten naar voren. De eerste de Tsjechoslovaakse legerluitenant Emil Zatopek. Op de 5.000 meter werd hij nog verslagen door de Belg Gaston Reiff maar de 10.000 meter won hij op een manier die tot de verbeelding sprak. Zatopek maakte er een harde wedstrijd van, men kon de pijn zo van zijn gezicht aflezen maar hij bleef er een hels tempo op nahou- den. De tweede grote atleet was een vrouw de Nederlandse Fanny Blankers- Koen. Zij slaagde erin de prestatie van Jesse Owens over te doen. Zij ging ook naar huis met vier gouden medailles

Tragische ontwikkelingen waren er in het ruitertoernooi, waar de landenwedstrijd dressuur gewonnen werd door Zweden. Echter een jaar later werden de Zweden gediskwalificeerd toen bekend werd dat een lid van het team, Gehnäll Persson, geen officier was zoals de toernooireglementen voorschreven.

In het schermen behield Ilona Elek uit Hongarijë de titel die ze in 1936 gewonnen had, ofschoon ze in Londen al meer dan 41 jaar oud was. Haar zuster Margit behaalde de 6de plaats. De kampioen van 1932, de Oostenrijkse Ellen Müller-Preis, werd derde. Een nog imposantere veteraan was Heikki Savo- lainen, de beroemde Finse turner die in zijn vierde Olympiade zijn allereerste gouden medaille won bij het paard met bogen, hij was toen al 41 jaar.

Het zeiltoernooi bracht het einde van een lange Olympische carrière, toen de kampioen in de Double-Sprint klasse van 1912, Ralph Craig, verscheen in een ongeplaatste boot van de Amerikaanse Draken- klasse. Maar men beleefde eveneens het begin van een andere lange loopbaan namelijk die van de Brit Durward Knowles, die in de volgende 6 Olympische Spelen voor de Bahama's zou uitkomen